Toeval?

Maar toeval bestaat niet. Niets maar dan ook niets gebeurt zonder reden.

Dus was het toeval dat ik vorige week maandag en dinsdag en donderdag vrijwel geen gluten at?

Nope.

Vermoedelijk om me iets duidelijk te maken en laat ik zeggen dat de boodschap is aangekomen.

In die twee dagen voelde ik me opbloeien. Nauwelijks pijn, nauwelijks stijf (zeg maar rustig niet), veel meer energie, nog opgewekter (en ik ben al het zonnetje in huis, ha!). En een aantal van die vage klachten verdwenen eveneens als sneeuw voor de zon.

Totdat...

Een dag later ik toch gluten at. Ergens halverwege de dag voelde ik de energie uit me wegglippen  en waren alle klachten terug en leken ze nog heftiger dan voordien.

Moe, uitgeblust, pijn, stijf, opgezwollen vingers, overall niet lekker dus.

 

Dus nu zijn we aan het testen. Ik eet de afgelopen 3/4 dagen zoveel mogelijk glutenarm/vrij. Heb zelfs glutenvrije pasta, crackers en koekjes gekocht en probeer goed op te letten.

Wel moet ik nu ook weer kijken in welke producten er citroen zit. Voor moederdag had ik voor mezelf glutenvrije broodjes gekocht en daar bleek citroenzuur in te zitten. Desondanks heb ik ze toch opgepeuzeld

Mááám, ik heb een nieuwe gymbroek nodig, roept junior zaterdagmorgen.

Schrijf maar even op een briefje, dan kan ik het niet vergeten, antwoord ik (het is tenslotte nog vroeg in ochtend en ik heb nog niet eens mijn eerste kopje koffie op en ik kan nog wel eens vergeetachtig zijn)

Ik stop het briefje in de portemonnee en als we later in Emmeloord aan het winkelen zijn stappen we een sportwinkel binnen met op het raam de flitsende tekst:

Totale Leegverkoop, Uitverkoop, Tot 80% korting.

En hoera we vinden een gymbroek. Zwart, maat M en voor een niet al te gekke prijs.

Pik in het zou lente moeten zijn, maar soms lijkt het werl herfst.

Helaas...

Zondagavond past junior de zwembroek en hij is te klein. Ondanks dat het een M is zit de gymbroek te strak om zijn middel en te strak om zijn dijbenen (en wie junior nog nooit eerder heeft gezien moet weten dat hij zo mager is als een lat)

Teruggaan naar de sportwinkel heeft niet zo veel zin. Dan moeten we alleen voor de sportbroek naar Emmeloord en dat is alleen al aan benzine duurder.

 

Dus kijken we in ut durp verderop. We moeten toch boodschappen doen.

En ook hier vinden we een sportwinkel met soortgelijk flitsende teksten als de winkel in Emmeloord.

Ik denk zelfs nog even dat ze beide hetzelfde zijn, maar dat schijnt volgens eega niet zo te zijn.

En hoera, we vinden een níeuwe gymbroek. Wel een donkerblauwe dit keer, maar ach. Maat L en wederom voor een niet al te gekke prijs.

Manlief rekent af en neemt de aankoop mee en we ronden nog de laatste boodschappen af, pikken junior op van school en rijden weer naar huis.

Thuis pakken we de boodschappen uit.

Maar... Waar is de nieuwe gymbroek nou???

Niet tussen de boodschappen, niet in een tas, niet alvast ergens neergelegd en ook niet in de auto.

De gymbroek is kwijt.

En blijft kwijt.

Ergens tussen de sportwinkel en thuis in is de broek verdwenen.

Vandaag gaat eega een andere kopen. Ondertussen wordt het wel een dúre gymbroek...

 

In dit restaurant hebben we gisteren met mijn vader, zijn vriendin, haar en onze familiie (broers, zussen, zonen, dochters, kleinkinderen en aanverwante artikelen) zitten lunchen.

Maar het begon natuurlijk met het bezoek van onze mooie dochter die we zaterdag van d ebus hadden gehaald, waarna we gezellig het centrum zijn ingedoken om op cadeautjes jacht te gaan.

Wonderwel slaagden we vrij snel. Nog even wat boodschappen doen voor het mini wokken dat we 's avonds gingen doen en daarna naar huis.

Het miniwokken was heerlijk. Het bevalt mij een stuk beter dan het gewone gourmetten (hoewel dat op zijn tijd ook erg gezellig kan zijn).

 

Zondagmorgen werd ik gewekt met ontbijt op bed en met... cadeautjes. Van eega en junior kreeg ik 6 borden, mokken, theepot, taartschaal en voorraadpotje van een cupcake servies. Ik heb nu eenmaal een tik voor serviesgoed :-)

Van mijn prachtige dochter kreeg ik twee prachtige spreuken op een beschilderde houten plank en een lieve kaart.

 

En na heerlijk koffie in de tuin te hebben gedronken werd het tijd om naar Leimuiderbrug te rijden waar de TomTom DomDom was, want hij stuurde ons naar een woonhuis i.p.v een restaurant.

Gelukkig hebben we het toch uiteindelijk gevonden.

Het was een supermiddag. Heerlijk gegeten (ik had uiensoep, salade van geitenkaas en aardbeien met slagroom).

Er waren 2 soorten soep en 4 hoofdgerechten waar de mensen uit konden kiezen.

De soep was tomaten- of uiensoep.

De hoofdgerechten waren: salade van geitenkaas of salade van zalm. Varkenssaté of een broodje (on)gezond.

Mijn oudere broer en vriendin waren wat later omdat ze in Zeeland een familieweekend van haar familie hadden gehad, maar toen ze er eenmaal waren hebben we met zijn drieën (mijn broers en ik) mijn vader en zijn vriendin een etentje met zijn allen aangeboden op een door hen te bepalen tijd en plaats. 

 

En nog even een hele hele dikke pluim voor Thijmen. We waren best lang weg, althans dit was voor het eerst dat we rond een uur of 11 's morgens weggingen en pas rond 17:00 thuis waren, maar hij heeft het keurig gered.

En ja, in principe moet het kunnen, maar het is altijd maar even afwachten of het ook echt lukt.

Het is druk bij Brainwash, de kapsalon in ut durp verderop waar je, én zonder afspraak, én voor een redelijke prijs terecht kunt. Ik tel 5 mensen voor me, maar zie geen kapsters.

Toch ga ik zitten. Vandaag halen we in Emmeloord onze dochter op en gaan winkelen om voor mijn vader en zijn vriendin een kleinigheid te kopen. Zondag viert hij zijn 75e verjaardag en zijn vriendin is ook pas jarig geweest.

Dus ik moet. Nou ja moet... als ik er een beetje knap bij wil zitten in ieder geval. Eega heeft zijn e-lezer mee (hoe slim is dat?). Ik behelp me met wat tijdschriften, maar zonder leesbril kom ik daar niet echt ver mee.

Eén van de kapster was verf maken voor de vrouw die al in de kappersstoel zit en begint er lustig op los te kliederen. De andere kapster, vertelt ze is even lunch gaan halen.

Eenmaal terug gaat ze ook snel aan het werk. Ze zijn maar met zijn tweeën en op één mevrouw na die na mij binnenkwam willen alle klanten hun haar laten verven en knippen.

Tel maar uit hoe lang dat duurt.

Toch verveelt niemand zich. Af en toe haalt er iemand koffie of thee voor iedereen, we hebben het over honden, moederdag, kappers en zelfs uiteindelijk nog over heavy metal muziek, maar dat is weer een ander verhaal.

Ik stapte om kwart over één de kapper binnen en om kwart vóór vier stapte ik pas weer naar buiten.

Nee, ik vind het niet erg. Bij deze kapper weet je dat het soms erg druk kan zijn, terwijl je soms vrijwel gelijk aan de beurt bent.

 

Thuis ga ik nog even op zoek naar wat wapens, speel een potje zwerkbal en gooi er nog wat toverspreuken tegenaan.  Nou ja, op de Wii dan hè.

Ik zal het vast wel eens geschreven hebben dat junior allergisch is voor chocola. Hij krijgt er geen rare bulten, jeuk, benauwd, opgezwollen oogleden of allerlei andere uiterlijke kenmerken van. Maar wel hoofdpijn, buikpijn en nog iets anders. Hij wordt er depressief van. Depressief en in zichzelf gekeerd. Nergens zin in hebben.

 

Een paar maanden terug hadden we echter gemerkt dat hij wel tegen witte chocola kan en sindsdien neem ik zo af en toe iets van wite chocola voor hem mee.

Vorige week zag ik bij de AH een pot witte chocoladepasta. Ik dacht laat ik die voor hem meenemen. Ik was al helemaal blij voor junior dat hij ook een keer chocoladepasta op brood kon nemen.

 

Helaas liep dat anders af. Na een dag of twee stortte hij helemaal in. Nog erger dan in de tijd dat we niet wisten dat hij allergisch was voor chocola. Als een dood vogeltje zit hij op zijn bed en heeft nergens zin in. Met een lang gezicht en ogen die zo donker kijken dat je minstens verwacht dat er noodweer op komst is. Hij zegt geen boe en geen bah. Zo lamlendig heb ik hem nog nooit meegemaakt.

 

Eerst hebben we nog niet in de gaten dat het misschien wel eens van de witte chocoladepasta kan komen, maar als de buien aanhouden gaat er bij mij een lichtje branden. Even testen wat er gebeuren gaat als hij tijdelijk geen pasta op brood eet.

 

Je ziet hem de volgende dag met het uur opfleuren. Net een plantje dat verslapt op de vensterbank staat en dan water krijgt. Soms zie je dan de blaadjes zich voor je ogen openen.

Bij junior is het net zo. Zijn ogen worden weer helder, de donkere onweerswolk die boven zijn hoofd hing begint op te klaren en voorzichtig komen de eerste grapjes weer.

 

Geen chocoladepasta meer voor hem dus.

Schrijf ik net gisteren dat mijn boek nu ook bij bol.com te koop is, gaat een klein uur later de telefoon.

'Weet je wat ik hier in mijn handen heb,' zegt een dierbaar iemand. 'Je boek.'

Hè? Wat? Meen je dat nou?

Ik ben even flabbergasted.

De verschijningsdatum stond op 11 mei en in de e-mail van de uitgever van afgelopen week stond dat de boeken over 10 dagen werden gedrukt.

Niet dat het uitmaakt. Integendeel, ik vind het geweldig.

 

Ik heb de telefoon nog niet neergelegd of hij gaat alweer. Een ander dierbaar iemand die me bedankt voor het mooie boek. I

Wat voelt dit ontzettend bijzonder, lief en ik voel me er heel klein van diepe nederigheid worden.

 

Wanneer lief en ik samen de hond willen uit gaan laten zie ik net als we buiten staan een bestelbusje.

'Ik heb zo het idee dat hij voor ons komt,' zeg ik. En inderdaad. Ook de boeken die ik zelf heb besteld zijn gearriveerd.

Met een stille glimlach sta ik niet veel later met een exemplaar in handen. Wat ziet het er mooi uit!

 

En ook anderen hebben hem in huis en bellen om het me te laten weten.

Stiekem begin ik te lezen. Zelfs al ken ik het verhaal van haver tot gort. In de boekenkast(en) wordt bij de P een plaats gereserveerd. Ik heb twee exemplaren gekocht voor mezelf. Eén voor in de boekenkast en één die in cellofaan wordt bewaard.

 

Best gaaf om je eigen boek bij bol.com te zien :-)

 

Je weet nooit wat er in een moment verborgen ligt

'Joachim'

En daar zit je dan... half 7 's morgens, nog lichtelijk slaperig, maar mét koffie en omringd door allemaal andere lodderig uit hun ogen kijkende mensen...

Waar iedereen toch al die oranje hoeden, kleren, haren en dergelijke tevoorschijn haalt is mij een raadsel, maar zelfs op dit vroege tijdstip kleurt het al oranje.

In onze 'kraam' zijn voornamelijk boeken te vinden en verder nog wat huis tuin en keuken raad dat we van zolder hebben gehaald. Het doet me denken aan de uitspraak van de Grinch in de gelijknamige film: de ene mens zijn vuilnis is voor de ander zijn potpourri.

 

Zelf vinden we...

Boeken...

hahaha

Van Tanja de Rosnay, Majgull Axelsson (die in vrij korte tijd tot een favoriete van mij is uitgegroeid), Henning Mankell, Jan Siebelink en nog anderen.

Een vlindergong.

Twee vazen die bij nader inzien minder mooi waren dan ze leken en die junior later weer verkocht heeft mét winst...:-)

Een van flagstone uitgehouwen vlinder.

 

Junior koopt een Wii spel van Harry Potter (waar hij later het geld voor van ons terugkrijgt)

 

De plek waar we zitten is uitstekend. Heerlijk in de zon. De zaken gaan redelijk en rond een uur of 12 halen we patat met een frikadel.

Om 1 uur hebben we het dan toch echt gehad. We zijn moe en willen naar huis. Trouwens, Thijmen zal ook ondertussen wel uit willen. Weliswaar zijn lief en ik rond half 9 naar huis geweest (en zagen onderweg een hert de weg oversteken) en meneer uitgelaten, maar toch)

 

Thuis worden we nog even actief. Had ik 's morgens beneden al gestoft en gezogen, nu is de bovenboel aan de beurt. We draaien nog een wasje en ik maak nog even de koelkast schoon.

Na alle energie op de koninginnemarkt weer alles even 'eigen' maken. Zo zuiver je gelijk datgene wat er allemaal op je af is gekomen.

 

Het zit er weer op voor dit jaar.