Met allerlei dingen omtrent Misé Eire. Het allermoeilijkst?

Het bedenken van een omslag! Pffffffffffffff.

 

Fijn weekend!

Hoewel we er gelukkig niet bijlopen als bovenstaand plaatje, heerst er een buikvirus in huize hierzo. Begon eega gistermiddag met plots buikkrampen en regelmatig bezoek aan het kleinste kamertje en geen eten hoeven..., zo begon het bij mij vroeg op de avond en wisselden we elkaar vrolijk (nou ja vrolijk) af. En ook vannacht zijn we elkaar meerdere keren tegengekomen en jawel, kwam ook de jongste telg erbij.

Wij (lees: de ouders) schuifelen wel een beetje rond, hoewel ik vreemd genoeg niet kan zeggen dat ik me beroerd voel. Junior daarentegen ligt voor pampus in bed en hoeft werkelijk helemaal niets. Geen koffie, geen thee, geen beschuitje of iets anders. Enkel water.

En dus houden we ons vandaag maar een beetje rustig.

Jawel... Dit keer niet pijnlijk, ook niet gevoelig, of koorts, of verhoging... Maar wel duidelijk voelbaar. Hij is er weer. Op dezelfde plaats.

Wat dan hè... Moet je iedere keer dan naar de huisarts? Moet er iedere keer weer een mammo of echo komen? Moet er weer antbiotica worden geslikt?

 

Zo kwam ik vanmorgen bij de huisarts binnen. Vertel het maar.

Want om nu om de zoveel tijd met hetzelfde bij de huisarts te zitten en bijvoorbeeld weer aan de  antibiotica te moeten (dat terwijl ik in de afgelopen maanden mijn medicatie gereduceerd heb tot alleen nog het slikken van de schildkliermedicijnen).

 

Huisarts kon zich er wel in vinden. Cyste is goedaardig en waarschijnlijk epiduraal (wat in dit geval betekent dat hij vaker zal gaan terugkomen). Hij kan operatief verwijderd worden, maar vanwege de locatie en het probleem met bindweefsel is dat een laatste redmiddel. Zolang hij er alleen zit zonder klachten te veroorzaken doen we even helemaal niets.

Pas als hij net als de vorige keer irritant gaat lopen doen dan beginnen we weer met het riedeltje antibiotica en mogelijk weer een bezoek aan de chirurg.

Ik kan het alleen maar met hem eens zijn.

We wachten het dus nog even af. En ach, wie weet helpt een massage...

Want vandaag ga ik naar de kapper en laat het alleen knippen. Ik heb geen zin meer om het iedere keer te moeten verven en na een week of 3 al uitgroei zien. Of €50,- kwijt bent als de kapper het doet.

En dat betekent concreet dat ik eerdaags met een mooie coupe grijs rondloop. Denkelijk nog niet gelijk, want anders wordt het waarschijnlijk té kort, maar bij een volgende knipbeurt zal ik er denkelijk grijs vandaan komen.

 

Nee, ik vind het niet erg. Ik heb het nooit erg gevonden ook. Wat ik wel erg vond (vind) is dat je als mens niet gewoon egaal grijs wordt, maar eerst hier een pluk en dan daar een pluk. Van dat probleem heb ik inmiddels geen last meer. Ik begin wat dat betreft op mijn vader te lijken die we de grijze postduif noemen, hoewel hij meer de zilverwitte postduif is.

 

Fijn weekend...

Met alle vreugde rond het boek. Ik loop vanaf vrijdag met een enorme grijns op mijn gezicht die niet weg te poetsen is. Ondertussen gaat het leven gewoon door: wassen, koken, hond uitlaten, opruimen, stofzuigen. Maar dan denk je plots: maar mijn boek gaat echt uitgegeven worden...

 

 

Zaterdag zijn mijn lief en ik op Urk geweest om samen te fotograferen. Zaterdagavond heeft hij heel vervelend zijn enkel verzwikt tijdens het uitlaten van Thijmen en sindsdien loopt hij een beetje te hinkelpinkelen. Dat betekent dat junior en ik de hond uitlaten en ik met Thijmen naar het bos ga, zodat hij zijn enkel een beetje kan ontzien.

 

Vandaag is junior vrij, maar vanavond gaan ze met de hele klas naar Zwolle om daar een school te bezoeken waar een beroepskeuzemarkt wordt gehouden. En plots hoor ik hem ook zeggen dat hij misschien wel leraar wil gaan worden... Hij zou in ieder geval een hele goede zijn.

 

Straks gaan we voor zijn kamer behang en verf uitzoeken. Het stond al een poosje op de lijst van: dingen die we nog moeten doen.

 

Fijne dag vandaag...

gebeuren...

 

Gisteren werd ik gebeld door een uitgever dat er groen licht gegeven is om mijn boek te gaan uitgeven...

En sindsdien wandel ik natuurlijk continu op mijn very own roze wolk: Walking on Clauds...

 

Er zat nog een heel verhaal aan vast... Eind zomer 2011 had mijn lief een aantal uitgevers het boek gestuurd en vrij standaard krijg je dan een berichtje terug dat ze het boek gaan lezen, maar dat het wel een aantal weken kan duren vanwege de drukte.

 

Aangezien we van sommige nog niets hadden terug gehoord heeft hij ze eergisteren aangeschreven met daarin de vriendelijke vraag of de uitgevers al tijd hebben gehad om naar het boek te kijken. Onmiddellijk kregen we van deze uitgever een bericht terug dat er dan iets niet goed gegaan moest zijn en dat ze nog contact opnamen.

 

Lief en ik grapten nog waarbij hij een opmerking maakte dat zo'n snelle reactie vast betekende dat ze dat als standaard smoes gebruikten. En ik reageerde met; of ze vonden het boek zo goed dat ze het onthouden hebben en het uit willen geven.

 

Dat laatste is dus het geval:-)

 

Wat er nu gebeuren gaat is dat ik een auteurscontract toegestuurd krijg. In principe duurt het nu nog ongeveer 12 weken en dan is het boek klaar.

WAUW.

 

Dit is een gevoel dat echt werkelijk met geen pen te beschrijven valt...

 

Ik heb besloten er iedere seconde ten volle van te genieten.

En omdat het me vreselijk leuk lijkt jullie ook op de hoogte te houden, ben ik bezig een weblog te maken http://published.punt.nl

 

Binnenkort in dit theater dus...

Iedere ochtend wanneer ik de werkkamer in loop denk ik: Jakkes, het stinkt hier.

 

Ik zal het maar eerlijk opbiechten... ik doe namelijk een serieuze stoppoging. Sinds 1 januari heb ik geen sigaret meer gerookt.

Ik roep nog niet enthousiast; ik ben gestopt en heb het ook nog niet breed bij alle familie, vrienden een aanverwante arteikelen aan lopen kondigen, maar doe het stap voor stap zonder mezelf allemaal onhaalbare doelen te stellen.

Maar het valt me mee. Ik ben niet superchaggie, snoep niet extra, heb slechts één keer een moment gehad dat ik reuze veel zin had in een sigaret (maar niet heb gedaan) en gebruik geen hulpmiddelen (hoewel ik er absoluut niets op tegen heb).

 

Alleen die geur hè... Wat blijft dat hangen! Zelfs de ramen open helpt niet afdoende.

'Ik heb nog een potje witte muurverf staan,' zegt mijn lief dan ineens nadat ik gisteren alle bovenladers heb gezeemd (vooral die in de werkkamer was vies). 'Zal ik?'

Nou graag! (Jubel jubel hoera hoera)

Het is geen grote kamer en met een kleine anderhalf uur zijn de muren weer wit en dat niet alleen... Het ruikt...: schóón...

 

PS: Weet je wat lullig is? Als je voor Engels een toets leert van 8 hoofdstukken met alleen maar woorden leren en daar de hele vakantie mee bezig bent en dan gaat de les niet door... (nou ja, die toets moeten ze dan alsnog een andere keer natuurlijk doen, maar toch...)

En ook het kwabbernootje heeft een log gemaakt: http://mylittlelive.punt.nl/

Ofwel junior dus...

Tot een paar weken geleden was het zo dat ik 's avonds mijn bed in stapte, in slaap viel en de volgende morgen weer uitgerust wakker werd. Helemaal niets, maar dan ook niet wat mijn rust kon verstoren.

*Zucht...*

Was...

Want sinds een paar weken is het nu zo dat ik 's avonds mijn bed in stap, rond een uur of half 4 wakker wordt en daarna alleen nog kleine hazeslaapjes doe.

 

En ondertussen is het zelfs zo dat ik eerst rond 24:00 wakker wordt, dan rond half 4 en dan nog een paar keer en ondertussen de meest absurde dromen droom.

Nu heb ik, in een poging om weer goed te slapen een paar dagen geleden mijn bed iets verzet en aangezien ik nogal sensitief ben voor aardstralen kan dat de reden zijn dat ik nog vaker wakker ben en ook nog zoveel droom.

Kortom een hele puzzel.

Vandaag ga ik eens kijken hoe het is als ik mijn bed helemaal anders zet.

Want een nacht goed slapen lijkt me ook wel weer eens lekker.

 

De harde wind en het hoge water. Het raakt niet alleen de mensen, de landdieren en de vogels.

Het eerste dat ik zag toen we gisteren het strand opliepen was een dode bruinvis. Duidelijk mishandeld door de beukende golven en de kracht van de natuur. Zo triest om te zien.

Dan ben je als mens toch wel even onder de indruk en er stil van.

Min of meer ben ik aan zee geboren en ondertussen vrijwel alles wat het te bieden heeft wel een keer gezien...

Maar nog nooit een bruinvis en dan triest genoeg nog een dode bruinvis.

 

 

Arm dier

geslagen door de storm

lig je

mishandeld

en stil

door de golven

op het strand geworpen

moegebeukt

de strijd opgegeven

waarvan niemand getuige is geweest

De dood

het lichaam

als in een kunstgallerie

geëxposeerd

wreed en ongekunsteld

Natuur

 

Of hij nooit stopt met groeien... Puberzoon junior. Opnieuw had hij last van hoog water en in dit geval houdt dat geen verband met het stormachtige weer en alle perikelen vanwege de dijken.

Nee, hoog water wanneer je broekspijpen op je enkels hangen.

Tijd om te shoppen dus.

Succesvol vinden we 2 spijkerbroeken en een blouse. Meestal is hij niet zo van de blouses, maar op aanraden van zijn moeder wilde hij het wel uitproberen en vond het nog verrassend goed staan... Een vest, én...

een:

Tjonge, wat staat die hem goed.  Al Pacino kan wel inpakken. Hij hield hem direct op.

Tot slot kocht hij zelf nog een spel (waarbij hij dankzij ons nog extra korting kreeg) en zijn we daarna weer richting dorp gegaan.

 

Vandaag is/was het de bedoeling naar het strand te rijden, maar aangezien het nog hard waait houden we even de wind in de gaten. Mocht de wind gaan afnemen dan gaan we wel, maar als het zo blijft zoals nu dan is het verstandiger om iets anders te bedenken. Anders wordt de camera direct gezandstraalt...